I See Drunk People
📖 CEFR Level: B1 | Dutch
Toggle visibility:
I have a strange ability that I never asked for.
Ik heb een vreemd vermogen waar ik nooit om heb gevraagd.
I see drunk people, even when they are completely sober.
Ik zie dronken mensen, zelfs als ze volledig nuchter zijn.
It started when I was a child, and I didn't understand what was happening.
Het begon toen ik een kind was, en ik begreep niet wat er gebeurde.
My mother would say I had an overactive imagination, but I knew the truth.
Mijn moeder zei altijd dat ik een overactieve verbeelding had, maar ik wist de waarheid.
I see a shimmering aura around people who have been drinking, a sort of hazy glow that follows them like a shadow.
Ik zie een glinsterende aura om mensen die gedronken hebben, een soort wazige gloed die hen als een schaduw volgt.
It's not like a movie where ghosts appear; it's a change in their energy.
Het is niet zoals in een film waar spoken verschijnen; het is een verandering in hun energie.
Their movements become slightly uncoordinated, their words a little too loud, and their eyes a little too bright.
Hun bewegingen worden licht ongecoördineerd, hun woorden een beetje te luid, en hun ogen een beetje te helder.
I can be at a quiet coffee shop, and suddenly see a woman across the room surrounded by this golden haze.
Ik kan in een rustig café zitten en plotseling een vrouw aan de overkant van de ruimte zien, omgeven door deze gouden waas.
I know immediately that she had two glasses of wine with lunch.
Ik weet meteen dat ze twee glazen wijn bij de lunch heeft gedronken.
At first, this ability was amusing, like a secret superpower.
In het begin was dit vermogen amusant, als een geheime superkracht.
I could predict who was going to be late for work or who would start an argument at a party.
Ik kon voorspellen wie te laat zou komen op het werk of wie een ruzie zou beginnen op een feestje.
But now, it feels more like a burden than a gift.
Maar nu voelt het meer als een last dan als een gave.
I can't go to a restaurant without noticing the lonely man at the bar, drowning his sorrows in whiskey.
Ik kan niet naar een restaurant gaan zonder de eenzame man aan de bar op te merken, die zijn verdriet verdrinkt in whisky.
I see the group of friends celebrating a birthday, their laughter a little too sharp because of the champagne.
Ik zie de groep vrienden die een verjaardag viert, hun gelach een beetje te scherp door de champagne.
Last week, I even saw it in the eyes of my own father, who always claimed he didn't have a problem.
Vorige week zag ik het zelfs in de ogen van mijn eigen vader, die altijd beweerde dat hij geen probleem had.
The shimmer is always there, a constant reminder of the struggles people hide.
De glinstering is er altijd, een constante herinnering aan de worstelingen die mensen verbergen.
It makes me feel sad and a bit helpless.
Het maakt me verdrietig en een beetje hulpeloos.
I guess I just wish I could see happy people instead.
Ik denk dat ik gewoon zou willen dat ik gelukkige mensen kon zien in plaats daarvan.